Μεγάλη Εβδομάδα

΄΄Ο μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος μίλησε στην εκπομπή «Εδώ Πελοπόννησος» στον ΣΚΑΪ Μεσσηνίας, όπου και ανέφερε σχετικά: «Υπάρχει μια μεγάλη πληγή που λέγεται Άγιοι Ισίδωροι του Λυκαβηττού και εκεί μαζεύεται πολύς κόσμος, ότι δήθεν γίνονται θαύματα». Σύμφωνα με τον ίδιο «έχουν γίνει τρεις ανακρίσεις για την περίπτωση αυτή, είναι όλες καταπέλτης αλλά μπήκαν στο συρτάρι γιατί επεμβαίνουν και πολιτικά πρόσωπα…Δεν μπορώ να κρύψω την αλήθεια… Υπάρχει ποινική διάσταση…Γιατί η Πολιτεία επεμβαίνει σε θέματα καθαρά εκκλησιαστικά;…Πρόκειται για απάτη ολκής…Από την στιγμή που υπάρχει διαφήμιση υπάρχει αγυρτεία δεν υπάρχει αγιότητα» πρόσθεσε. Σημειώνεται πως ο ναός των Αγίων Ισιδώρων είναι από τα πιο δημοφιλή και γνωστά προσκυνήματα της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα. Καθημερινά προσέρχονται χιλιάδες πιστοί από κάθε γωνιά της χώρας, οι οποίοι αναζητούν τον παρηγορητικό λόγο και την ευλογία του ιερέα του ναού, πατρός Δημήτριου, ενώ αρκετοί είναι αυτοί που μιλούν για θαύματα που έχουν ζήσει από τον Τίμιο Σταυρό των Αγίων Ισιδώρων.Ακούστε το απόσπασμα Η εγκύκλιος της ΔΙΣ Με εγκύκλιο σημείωμά της, το οποίο αναγνώσθηκε σε όλους τους ναούς της χώρας, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αναφέρει μεταξύ άλλων: «Οι ταπεινοί γίνονται αποδέκτες της Χάριτος του Θεού. Μόνον αυτοί μπορούν να αποφανθούν μετά βεβαιότητος για τα παρόντα και τα μέλλοντα, να διακρίνουν πού υπάρχει αλήθεια και πού το ψεύδος. Οι ‘Άγιοι και θεόπτες των χαρισμάτων δεν κομπάζουν, αλλά ταπεινώνονται ακόμη περισσότερο μετά την θεία Επίσκεψη. Αντίθετα, οι στερούμενοι της Χάριτος είναι ψευδοπροφήτες, πλανώντες και πλανώμενοι, λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι των λογικών προβάτων της Εκκλησίας και διακατέχονται από πνεύμα υπερηφανείας και κενοδοξίας. Το φαινόμενο αυτό των ψευδοαγίων υπάρχει σε κάθε εποχή». Επιπρόσθετα, απευθύνει προτροπή: «Ας μένουμε πιστοί στην παράδοση που έχουμε παραλάβει μέσα στην Εκκλησία μας, ας αποφεύγουμε όσους αυτοαπομονώνονται και ας τιμούμε και υπακούμε στους Ποιμένες και Επισκόπους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι αγρυπνούν υπέρ ημών, και ας επιδιώκουμε προ πάντων ‘’τα της ειρήνης και τα της οικοδομής της εις αλλήλους», για να αναπαύεται μέσα μας η Χάρη του Αγίου Πνεύματος• του Πνεύματος της…

Σήμερα, Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος, μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό των Αγίων Αρχαγγέλων, της οποίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Κινσάσας κ. Θεοδόσιος, ο Σεβασμιώτατος μετέβη στην περιοχή Κιγκασάνι προκειμένου να θεμελιώσει τον νέο Ιερό Ναό προς τιμή της Παναγίας του Άξιον Εστίν. Με την συμμετοχή του Πρωτοσυγκέλλου Αρχιμ. Γεράσιμου Belesi, του Αρχιμ. Ανδρέα Nsaka, των πρεσβυτέρων Κυρίλλου, Θεοδώρου καθώς και των διακόνων Παϊσίου και Εφραίμ ετελέσθη ο αγιασμός και ετέθη ο θεμέλιος λίθος. Επ ευκαιρία ο Μητροπολίτης εξέφρασε την χαρά του για την ανέγερση του νέου ναού, έτσι ώστε οι πιστοί να μην εκκλησιάζονται πλέον μέσα στις λαμαρένιες αποθήκες. Στη συνέχεια τόνισε, πως η Παναγία θα σκεπάζει και θα προστατεύει όλο τον τόπο που ετέθη ο θεμέλιος λίθος ως τόπον ιερό. Οι πιστοί με τραγούδια και χειροκροτήματα αλλά και με βαθειά συγκίνηση εξέφρασαν τις ευχαριστίες τους στον Κύριο για την μεγάλη αυτή ευεργεσία Του. Πηγή: Romfea.gr

Ο Άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1870 μ.Χ. στο χωριό Ποβόντνεβο της επαρχίας Γιαροσλάβ, στην κεντρική Ρωσία. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Βλαδίμηρος. Στην ηλικία δέκα χρονών γράφτηκε σε Εκκλησιαστικό Σχολείο και μετά την αποφοίτηση του, το 1885 μ.Χ. στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Γιαροσλάβ. Το 1891 μ.Χ., ως αριστούχος απόφοιτος του Σεμιναρίου, έγινε δεκτός στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας. Τα χρόνια εκείνα ο νεαρός φοιτητής συναντήθηκε με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης (βλέπε 20 Δεκεμβρίου) και ζήτησε τις φωτισμένες συμβουλές του. Την 1η Αυγούστου του 1893 μ.Χ. στον ναό της Ακαδημίας τελέστηκε ή μοναχική του κουρά. Στις 6 Αυγούστου του 1893 μ.Χ. ο μοναχός Ανδρόνικος χειροτονήθηκε διάκονος, και στις 22 Ιουλίου του 1895 μ.Χ. χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1897 μ.Χ. διορίζεται από την Ιερά Σύνοδο στην ορθόδοξη Ιεραποστολή της Ιαπωνίας. Τον Μάρτιο του 1899 μ.Χ. έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στις 23 Οκτωβρίου του 1906 μ.Χ. ο π. Ανδρόνικος διορίστηκε βοηθός του επισκόπου Νικολάου στην Ιαπωνία. Λόγω της εύθραστης υγείας του αρρώστησε βαριά και στις 7 Ιουλίου του 1907 μ.Χ. η Σύνοδος αποφάσισε την ανάκληση του από την Ιαπωνία. Στις 26 Οκτωβρίου του 1907 μ.Χ. η Ίερά Σύνοδος ανέθεσε στον επίσκοπο Ανδρόνικο την προσωρινή διαποίμανση της επαρχίας Χόλμ, και στις 15 Μαρτίου του 1908 μ.Χ. διορίστηκε βοηθός του αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ. Στις 8 Μαρτίου του 1913 μ.Χ. ανέλαβε την διαποίμανση των επαρχιών Ομσκ και Παβλοντάρσκ της Δυτικής Σιβηρίας. Τον Αύγουστο του 1914 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να τον μεταθέσει για άλλη φορά στην εκκλησιαστική επαρχία Πέρμ στη Βόρεια Ρωσία. Στις 6 Ιουνίου του 1918 μ.Χ. όργανα του αθεϊστικού καθεστώτος, αφού τον σκέπαζαν ζωντανό με χώμα στον τάφο, πυροβόλησαν μερικές φορές τον γενναίο αθλητή της πίστεως αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο και σε λίγο το μαρτυρικό του λείψανο ήταν θαμένο στη γη. Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ Στις 3 Ιουνίου του 1918 μ.Χ. ο ιεράρχης πληροφορήθηκε τα σχέδια της συλλήψεώς του από έναν τυχαίο ακροατή…

Ο Άγιος Μάρκος γεννήθηκε στη Σμύρνη. Ο πατέρας του καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και ονομαζόταν Χατζή Κωνσταντής, ή δε μητέρα του από τη Σμύρνη και ονομαζόταν Μαρία. Ο ίδιος παντρεύτηκε το έτος 1788 μ.Χ. Μπλέχτηκε όμως στην Έφεσο με άλλη χριστιανή γυναίκα και κάποια ημέρα συνελήφθησασν επ’ αυτοφώρω. Ο άγιος και η ερωμένη του αρνήθηκαν την πίστη τους ενώπιον του κριτή. Ο Μάρκος, γρήγορα αισθάνθηκε τύψεις συνειδήσεως για την εξωμοσία του, πήγε με δάκρυα και εξομολογήθηκε σε κάποιο πνευματικό, ο όποιος τους διευκόλυνε να φύγουν στη Σμύρνη. Από εκεί, αφού επιβιβάστηκαν σε πλοίο που πήγαινε στην Τεργέστη, το 1792 μ.Χ., αποβιβάστηκαν στη Βενετία, όπου χρίστηκαν με Άγιο Μύρο, κοινώνησαν και παντρεύτηκαν. Αργότερα, ο Μάρκος, αφού περιπλανήθηκε σε διάφορους τόπους, αποφάσισε να μαρτυρήσει για τη χριστιανική πίστη και επέστρεψε στη Χίο και από εκεί στην Έφεσο. Στην πόλη αυτή συνάντησε τον πνευματικό του και εξομολογήθηκε τον πόθο του, αλλά ο πνευματικός του τον απέτρεψε, λόγω ανοικοδομήσεως του νέου Ναού και του πρόσφατου τότε μαρτυρίου του Αγίου Νεομάρτυρα Γεωργίου, οι Τούρκοι ήταν πολύ εξαγριωμένοι και θα γκρέμιζαν τον Ναό αυτό. Όποτε ο μάρτυς αναγκάσθηκε να επιστρέψει στη Χίο. Εκεί, αφού προσευχήθηκε και κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων, πήγε στο κριτήριο, όπου με θάρρος κήρυξε τη χριστιανική του πιστή. Παρά τις κολακείες του κριτή, ο μάρτυρας παρέμεινε αμετάπειστος. Τότε τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου υπέστη σκληρά και ανελέητα βασανιστήρια. Όταν για δεύτερη φορά τον οδήγησαν στον κριτή, ο Μάρκος και πάλι ομολόγησε τον Χριστό. Οι Τούρκοι εξαγριωμένοι τον γκρέμισαν από τις σκάλες και τον έκλεισαν πάλι στη φυλακή, όπου αυτή τη φορά τον βασάνισαν ακόμα πιο φρικτά. Αλλά ο Μάρκος, αντί να γογγύζει, έψαλλε ευχαριστημένος. Οι χριστιανοί της Χίου, όταν έμαθαν την υπομονή του μάρτυρα, άρχισαν να νηστεύουν και να προσεύχονται στον Θεό, για να τον ενισχύσει στον μαρτυρικό του αγώνα. Ο Μάρκος αφού κοινώνησε και πάλι των αχράντων μυστηρίων μέσα στη φυλακή, για τρίτη φορά ομολόγησε τον Χριστό μπροστά στον κριτή. Τελικά τον…

Μεσοπεντηκοστή Την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μας μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Τα βυζαντινά χρόνια, η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ’ αυτή στον μεγάλο ναό πλήθη λαού. Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει την Έκθεση της Βασιλείου Τάξεως (Κεφ. 26) του Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου για να δει το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 μ.Χ. στον ναό του Αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ’ του Σοφού (11 Μαΐου 903 μ.Χ.). Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωί της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτι για να μεταβεί στον ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία. Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη, και βασιλεύς και πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον ναό. Η θεία λειτουργία ετελείτο με την συνήθη στις μεγάλες εορτές βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Μετά από αυτήν ο αυτοκράτωρ παρέθετε πρόγευμα, στο οποίο έπαιρνε μέρος και ο πατριάρχης. Και πάλι ο βασιλεύς υπό τις επευφημίες του πλήθους «Εἰς πολλούς καί ἀγαθούς χρόνους ὁ Θεός ἀγάγει τήν βασιλείαν ὑμῶν» και με πολλούς ενδιαμέσους σταθμούς επέστρεφε στο ιερό παλάτι. Αλλά και στα σημερινά μας λειτουργικά βιβλία, στο Πεντηκοστάριο, βλέπει κανείς τα ίχνη της παλαιάς της λαμπρότητας. Παρουσιάζεται σαν μία μεγάλη δεσποτική εορτή, με τα εκλεκτά της τροπάρια και τους διπλούς της κανόνες, έργα των μεγάλων υμνογράφων, του Θεοφάνους και του Ανδρέου Κρήτης, με τα αναγνώσματά της και την επίδραση της στις προ και μετά από αυτήν Κυριακές και με την παράταση του εορτασμού της επί οκτώ ημέρες κατά τον τύπο των μεγάλων εορτών του εκκλησιαστικού έτους. Ποιό όμως είναι το θέμα της ιδιορρύθμου αυτής…

Την μοναχική κουρά της κ. Ελισάβετ Δαρδαβέση, στην οποία έδωσε το όνομα Φιλοθέη, τέλεσε το απόγευμα ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος και την ενθρόνισε ως νέα Ηγουμένη στην Ιερά Μονή Παναγίας Άξιον Εστίν. Νωρίτερα στον εσπερινό χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος. Παρέστησαν, επίσης, ο Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου κ. Ιερόθεος, κλήρος και λαός, ενώ τον Αρχιεπίσκοπο συνόδευε ο Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αρχιμανδρίτης Βαρνάβας Θεοχάρης και ο Αρχιδιάκονος Ιωάννης Μπούτσης. Έψαλλε Χορός Μοναζουσών της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου – Μαζαράκι Βαγίων Βοιωτίας. Ï Ο Αρχιμανδρίτης Νικόδημος Φαρμάκης, Επίτροπος της Ιεράς Μονής Άξιον Εστί – Εμμαούς, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι «σήμερα είναι μια σημαντική ημέρα για την Ιερά Μονή Άξιον Εστί – Εμμαούς. Στην Ιερά αυτή Μονή μετά από πολύ καιρό μια ευσεβής χριστιανή με ευγενική ψυχή, η εναπομείνασα αγαπητή αδελφή Φιλοθέη, λαμβάνει την μοναχική κουρά από τα χέρια Σας. Κάθε φορά που ένας χριστιανός φορά το μοναχικό σχήμα τα επίγεια και τα ουράνια χαίρονται. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι άγγελοι αγάλλονται για τις «χαρές» της Φιλοθέης προ πολλού. Εδώ και πολλές δεκαετίες η ψυχή της βίωσε μυστικά το θείο κάλεσμα και έδωσε την υπόσχεση της ολοκληρωτικής αφιερώσεως στην Εκκλησία. Σήμερα απλώς επισφραγίζεται μυστηριολογικά ενώπιον του Πρώτου και Πατέρα μας, και ενώπιον κλήρου και λαού η μοναχική κατάταξη της. Από σήμερα η Ιερά Μονή «Ἁξιον Εστί – Εμμαούς» θα είναι η αναψυχή της, το νόημα και ο σκοπός της ζωής της». Επεσήμανε, επίσης, ότι «μας δημιουργεί μια ιδιαίτερη φόρτιση ότι «Εμμαούς» είναι το δεύτερο όνομα της Ιεράς Μονής, η οποία ιδρύθηκε από τον μακαριστό π. Κλεόπα Θωμόπουλο, μετέπειτα Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος και Φαναεριοφερσάλλων, γεννηθέντα τον 1913 και κοιμηθέντα εν Κυρίω το 1999. Σχεδόν ολόκληρο τον 20ο αιώνα, κράτησε η «πορεία προς Εμμαούς» του μακαριστού Μητροπολίτη Κλεόπα».Κατόπιν, ο π. Νικόδημος αναφέρθηκε στην μοναχική ζωή τονίζοντας πως είναι ένας διά βίου συνειδητός αγώνας για την απόκτηση της ευαγγελικής τελειότητας κατά τον λόγο του Κυρίου. Σε…

Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Αυτή τη μέρα το σώμα του Ιησού βρίσκεται στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε προσωρινά στον Άδη και μετέφερε στους νεκρούς τον λόγο του.Το πρωί γιορτάζεται στην εκκλησία η πρώτη Ανάσταση, ο Εσπερινός δηλαδή της Κυριακής του Πάσχα, μια ακολουθία με αναστάσιμο και πανηγυρικό χαρακτήρα. Είναι η λεγομένη Πρώτη Ανάσταση. Μετά την ανάγνωση της προφητείας του Ιωνά, του οποίου προτυπώνει την ταφή και την ανάσταση του Κυρίου, αντηχεί ως νικητήριος ιαχή ο ψαλμικός στίχος: “Ανάστα, ο Θεός, κρίνον την γην ότι συ κληρονομήσεις εν πάσι τους έθνεσι” και ο ιερέας πετά στους πιστούς βάγια.Το Μεγάλο Σάββατο είναι η ημέρα της σιγής και της προσδοκίας, ο προάγγελος της Ανάστασης.Τα μεσάνυχτα του Σαββάτου προς Κυριακής γίνεται η Ακολουθία της Αναστάσεως και ο όρθρος και η Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. «Δεύτε λάβετε φώς…» και ανάβουν οι λαμπάδες.

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος». Το Μ. Σάββατο είναι η ημέρα που προσμένουμε την Ανάσταση του Κυρίου μας. Το πρωί τελείται ο εσπερινός και η Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου. Η ακολουθία έχει αναστάσιμο και πανηγυρικό χαρακτήρα. Είναι η λεγομένη Πρώτη Ανάσταση. Μετά την ανάγνωση της προφητείας του Ιωνά, η οποία προτυπώνει την Ταφή και την Ανάσταση του Κυρίου, αντηχεί ως νικητήριος ιαχή ο ψαλμικός στίχος: «Ανάστα, ο Θεός, κρίνον την γην, ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι» και ο ιερέας σκορπίζει στους πιστούς φύλλα δάφνης (βάγια), σύμβολο νίκης και Ανάστασης. Το βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όλα τα φώτα της εκκλησίας σβήνουν και πέφτει παντού σκοτάδυ, μέχρι τις 12 όπου ο ιερέας ψάλλει το «Δεύτε λάβετε φως» και βγαίνει με τη λαμπάδα του αναμμένη μέσα από την Ωραία Πύλη και δίνει φως στους εκκλησιαζόμενους. Στη συνέχεια οι πιστοί βγαίνουν έξω από την εκκλησία, όπου ο παπάς διαβάζει το Ευαγγέλιο της Αναστάσεως και μόλις τελειώσει ψάλλει το «Χριστός Ανέστη…»

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μέρα απολύτου πένθους για την απανταχού Χριστιανοσύνη. Η Εκκλησία θυμάται τα Άγια Πάθη, ενώ πρόκειται για την κορύφωση του θείου δράματος.Τα θεία Πάθη που πέρασε ο Ιησούς Χριστός, τους εμπτυσμούς, τα μαστιγώματα, τους εμπαιγμούς, τους εξευτελισμούς, τα χτυπήματα, το ακάνθινο στεφάνι και κυρίως τη Σταύρωση και τον θάνατο του Κυρίου, είναι αυτά που θυμόμαστε αυτή την ημέρα.Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής γίνεται ο στολισμός του Επιταφίου στις εκκλησίες. Αρχικά ψάλλονται οι Μεγάλες Ώρες, που περιέχουν ψαλμούς, τροπάρια, Αποστόλους, Ευαγγέλια και Ευχές. Στη συνέχεια ψάλλεται ο Εσπερινός της Μεγάλης Παρασκευής και γίνεται η Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου. Ακολούθως, τοποθετείται στο Ιερό Κουβούκλιο ένα ύφασμα, πάνω στο οποίο έχει κεντηθεί ή ζωγραφιστεί ο Κύριος, νεκρός. Το ύφασμα αυτό λέγεται Επιτάφιος.Στην συνέχεια ακολουθεί η περιφορά του Επιταφίου, γύρω από την Ενορία.

Η Μεγάλη Πέμπτη σύμφωνα με τον Χριστιανισμό η ιερή μέρα κατά την οποία εορτάζεται ο Μυστικός Δείπνος του Ιησού Χριστού με τους 12 Αποστόλους.Ένα τελετουργικό με συμβολισμούς ακολούθησε ο Χριστός στο Μυστικό Δείπνο που παρέθεσε στους μαθητές του. Ο Ιησούς πριν το γεύμα έβαλε νερό στο νιπτήρα και ένιψε τα πόδια των μαθητών του, δείχνοντάς τους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. «Όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ’ όλους», τους είπε.Ο Δείπνος ονομάζεται μυστικός όχι γιατί έγινε εν κρυπτώ αλλά γιατί ο Χριστός ήθελε να αποκαλύψει στους μαθητές του το μυστήριο της Θείας Μετάληψης. Έτσι τους είπε: «Λάβετε φάγετε», προσέφεροντάς τους ψωμί, δηλαδή το σώμα Του και κρασί, δηλαδή το αίμα Του.Στη συνέχεια ο Ιούδας αποχωρεί ξεκινώντας την προδοσία του. Φτάνει στο όρος των ελαιών όπου ο Ιησούς πραγματοποίησε την τελευταία διδασκαλία στους μαθητές του και είχε παραμείνει εκεί για να προσευχηθεί. Εκεί ο Ιούδας δίνει ένα φιλί στον Ιησού υποδεικνύοντας τον στους Ρωμαίους στρατιώτες. Έπειτα, ο Χριστός συλλαμβάνεται και ξεκινούν τα θεία Πάθη.