Blog

Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του. Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων. Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών. Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο. Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς. Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά».

΄΄Ο μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος μίλησε στην εκπομπή «Εδώ Πελοπόννησος» στον ΣΚΑΪ Μεσσηνίας, όπου και ανέφερε σχετικά: «Υπάρχει μια μεγάλη πληγή που λέγεται Άγιοι Ισίδωροι του Λυκαβηττού και εκεί μαζεύεται πολύς κόσμος, ότι δήθεν γίνονται θαύματα». Σύμφωνα με τον ίδιο «έχουν γίνει τρεις ανακρίσεις για την περίπτωση αυτή, είναι όλες καταπέλτης αλλά μπήκαν στο συρτάρι γιατί επεμβαίνουν και πολιτικά πρόσωπα…Δεν μπορώ να κρύψω την αλήθεια… Υπάρχει ποινική διάσταση…Γιατί η Πολιτεία επεμβαίνει σε θέματα καθαρά εκκλησιαστικά;…Πρόκειται για απάτη ολκής…Από την στιγμή που υπάρχει διαφήμιση υπάρχει αγυρτεία δεν υπάρχει αγιότητα» πρόσθεσε. Σημειώνεται πως ο ναός των Αγίων Ισιδώρων είναι από τα πιο δημοφιλή και γνωστά προσκυνήματα της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα. Καθημερινά προσέρχονται χιλιάδες πιστοί από κάθε γωνιά της χώρας, οι οποίοι αναζητούν τον παρηγορητικό λόγο και την ευλογία του ιερέα του ναού, πατρός Δημήτριου, ενώ αρκετοί είναι αυτοί που μιλούν για θαύματα που έχουν ζήσει από τον Τίμιο Σταυρό των Αγίων Ισιδώρων.Ακούστε το απόσπασμα Η εγκύκλιος της ΔΙΣ Με εγκύκλιο σημείωμά της, το οποίο αναγνώσθηκε σε όλους τους ναούς της χώρας, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος αναφέρει μεταξύ άλλων: «Οι ταπεινοί γίνονται αποδέκτες της Χάριτος του Θεού. Μόνον αυτοί μπορούν να αποφανθούν μετά βεβαιότητος για τα παρόντα και τα μέλλοντα, να διακρίνουν πού υπάρχει αλήθεια και πού το ψεύδος. Οι ‘Άγιοι και θεόπτες των χαρισμάτων δεν κομπάζουν, αλλά ταπεινώνονται ακόμη περισσότερο μετά την θεία Επίσκεψη. Αντίθετα, οι στερούμενοι της Χάριτος είναι ψευδοπροφήτες, πλανώντες και πλανώμενοι, λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι των λογικών προβάτων της Εκκλησίας και διακατέχονται από πνεύμα υπερηφανείας και κενοδοξίας. Το φαινόμενο αυτό των ψευδοαγίων υπάρχει σε κάθε εποχή». Επιπρόσθετα, απευθύνει προτροπή: «Ας μένουμε πιστοί στην παράδοση που έχουμε παραλάβει μέσα στην Εκκλησία μας, ας αποφεύγουμε όσους αυτοαπομονώνονται και ας τιμούμε και υπακούμε στους Ποιμένες και Επισκόπους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι αγρυπνούν υπέρ ημών, και ας επιδιώκουμε προ πάντων ‘’τα της ειρήνης και τα της οικοδομής της εις αλλήλους», για να αναπαύεται μέσα μας η Χάρη του Αγίου Πνεύματος• του Πνεύματος της…

Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι’ αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια. Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό. Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια. Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας, όπου μαρτυρικά ο Ιουλιανός παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό.Λιγότερα (-)

Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1322 μ.Χ. και ήταν ανεψιός του Νείλου Καβάσιλα, ο οποίος χρημάτισε Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Το πατρικό του επώνυμο ήταν Χαμαετός, κράτησε όμως το μητρικό επώνυμο Καβάσιλας προφανώς λόγω της ισχυρής παρουσίας του Θείου του. Έκανε λαμπρές σπουδές ρητορικής, Θεολογίας, φιλοσοφίας και φυσικών επιστημών στη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Για ένα διάστημα διετέλεσε σύμβουλος του Κατακουζινού ο οποίος στα τελευταία χρόνια της ζωής του, εκάρη μοναχός και διέμενε στην περιώνυμη Μονή των Μαγγάνων. Ο Άγιος ασπάσθηκε τις απόψεις και ιδέες του Γρηγορίου Παλαμά για τον ανατολικό μυστικισμό και το ησυχαστικό πνεύμα. Υπήρξε πολυγραφότατος και πληθωρικός συγγραφέας αξιολογότατων Θεολογικών, ερμηνευτικών, λειτουργικών, ασκητικών και διδακτικών έργων, ως και περίφημων πανηγυρικών λόγων, επιστολών, επιγραμμάτων και κειμένων πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. Μετά από πολλές περιπέτειες για τις απόψεις του περί ορθοδόξου μοναχισμού και δη κατά των Βαρλαάμ και Ακινδύνου, εκοιμήθη ειρηνικά λίγο μετά το 1391 μ.Χ.. Η Αγιοκατάταξη του έγινε στις 19 Ιουλίου του 1983 μ.Χ.

Τα βιογραφικά στοιχεία του Αγίου Ιούδα, είναι κάπως συγκεχυμένα, διότι συγχέονται μ’ αυτά του Αποστόλου Θαδδαίου που η μνήμη του γιορτάζεται την 21η Αυγούστου. Ο μεν Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιό του αναφέρει ότι, ο Ιούδας αυτός ήταν αδελφός του Χριστού και ο κατά σάρκα του Αποστόλου Ιακώβου του αδελφοθέου (ο Ιούδας και ο Ιάκωβος ήταν παιδιά του Ιωσήφ από άλλο γάμο). Ο Ιούδας λοιπόν, κατά την παράδοση, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία, επισκέφθηκε την Έδεσσα και στην πόλη Αραράτ συνελήφθη από τους άπιστους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν δια τοξευμού. Επίσης, ο Σ. Ευστρατιάδης, αναφέρει ότι στον Λαυριωτικό Κώδικα Ι 78 φ. 2156 φέρεται κατά την ημέρα αυτή και η μνήμη άλλου Αγίου Αποστόλου Ιούδα του Ζηλωτού, ο οποίος μετά την Ανάληψη του Χριστού περιήρχετο σ’ όλες τις πόλεις και τα χωριά και δίδασκε το σωτήριο μήνυμα του Αναστάντος Χριστού. Και αφού έφερε πλήθος λαού σε μετάνοια απεβίωσε ειρηνικά. Ο δε Μιχαήλ Γαλανός στους «Βίους των Αγίων», αναφέρει για τον Απόστολο Ιούδα ότι ήταν ένας από τους δώδεκα Αποστόλους, γιος του Αλφαίου και αδελφός του Ιακώβου του μικρού, που ήταν και αυτός Απόστολος. Βέβαια, δεν έχει καμιά σχέση με τον Ιούδα τον Ισκαριώτη. Ο Απόστολος Ιούδας έφερε και την προσωνυμία Θαδδαίος ή Λεββαίος. Η ζωή του κοντά στο Χριστό ήταν παρόμοια με των άλλων Αποστόλων. Μετά την Πεντηκοστή, αφού εργάστηκε για λίγο στην Εκκλησία των Ιεροσολύμων, κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία ανάμεσα σε πολλούς κινδύνους. Αλλά ο Ιούδας, άξιος Απόστολος του Χριστού, γεμάτος αυταπάρνηση, μαρτύρησε τελικά στην Έδεσσα. Στην Καινή Διαθήκη, έχουμε και μια Καθολική Επιστολή του Ιούδα, που είναι σύντομη, αλλά γεμάτη μηνύματα αληθινής ζωής. Να τι συμβουλεύει στους χριστιανούς, που ζουν μέσα στο διεφθαρμένο από την αμαρτία κόσμο: «Υμείς δε, αγαπητοί, τη άγιωτάτη υμών πίστει έποικοδομούντες εαυτούς, εν Πνεύματι Αγίω, προσευχόμενοι, εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εις ζωήν αίώνιον» (Επιστολή. Ιούδα 20-21). Δηλαδή, σεις όμως. αγαπητοί, αντίθετα με το διεφθαρμένο κόσμο, να…

Οι Άγιοι Λεόντιος, Υπάτιος και Θεόδουλος, μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Ουεσπασιανού. Ο Λεόντιος καταγόταν από την Ελλάδα (Αίγινα) και διακρινόταν για το μεγαλοπρεπές και αγέρωχο παράστημά του και τη ρωμαλεότητά του. Σε νεαρή ηλικία κατετάγη στο στρατό και σε όλες τις μάχες επεδείκνυε μεγάλη γενναιότητα και ανδρεία. Γι’ αυτές του τις αρετές προβιβάσθηκε γρήγορα σε υψηλά στρατιωτικά αξιώματα. Παρά τη γρήγορη εξέλιξή του και την υψηλή του θέση, συμπεριφερόταν με πολλή μετριοφροσύνη και τιμιότητα. Όταν βρισκόταν στην Αφρική διδάχθηκε την χριστιανική πίστη, στην οποία η ευγενής και τίμια ψυχή του ανταποκρίθηκε με θέρμη. Άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού στους υφισταμένους του και τούς στρατιώτες, όσα δε χρήματα κέρδιζε τα διέθετε για την ανακούφιση των πτωχών, των χηρών και των ορφανών. Η χριστομίμητη αυτή δραστηριότητά του γρήγορα απόδωσε εύχυμους καρπούς. Δύο συνάδελφοί του ο Υπάτιος (ή Υπάτος) και ο Θεόδουλος, πίστευσαν στο Χριστό και άρχισαν να ζουν με χριστιανική αγνότητα και άσκηση. Όταν πληροφορήθηκε το γεγονός ο αφρικανός ηγεμόνας Αδριανός, προσπάθησε με διάφορες υποσχέσεις να τούς κάμει να αρνηθούν την πίστη τους. Γρήγορα κατάλαβε ότι οι Άγιοι παρέμεναν ακλόνητοι, ως γενναίοι στρατιώτες Ιησού Χριστού. Διέταξε λοιπόν τον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο του Υπάτιου και Θεόδουλου, τον δε Λεόντιο μαστίγωσε μέχρι θανάτου. Έτσι με το τίμιο αίμα τους, επισφράγισαν την πίστη και την αγάπη τους στο Σωτήρα και Λυτρωτή τους και κέρδισαν τους αμαράντινους του μαρτυρίου στεφάνους.

Η βιογραφία του Οσίου, βρίσκεται στο Λαυσαϊκό. Ήταν ασκητής Αιγύπτιος, ο οποίος αναχώρησε από το σπίτι του στην έρημο και πήρε την απόφαση να μη δει ποτέ τους γονείς και συγγενείς του. Μετά από πολλά χρόνια, η αδελφή του, γερόντισσα πια, έμαθε πως ζει και παρακάλεσε να τον δει με τη μεσιτεία των πατέρων της Σκήτης. Τότε ο αβάς Πίωρ, πήγε στο σπίτι της, στάθηκε στην πόρτα, χωρίς να μπει μέσα στο σπίτι και με κλειστά τα μάτια του, συνομίλησαν με την αδελφή του. Και χωρίς να τη δει καθόλου, έφυγε πάλι στην έρημο. Επίσης, στο «Παράδεισον των Πατέρων» αναφέρεται ότι μια φορά έγινε Σύναξη στην Σκήτη για να κρίνουν οι Πατέρες έναν αδελφό τους, ο οποίος είχε κάνει κάποιο σφάλμα. Και ενώ οι Πατέρες συζητούσαν για το τι θα κάνουν, ο Όσιος Πίωρ βγήκε έξω και γεμίζοντας ένα σακί άμμο το κρέμασε στην πλάτη του. Έπειτα, γέμισε μια σπυρίδα με λίγη άμμο και την κρέμασε μπροστά του. Όταν τον ρώτησαν οι Πατέρες τι είναι αυτό που κάνει ο Όσιος απάντησε ότι το σακί που έχει πολύ άμμο είναι οι δικές του αμαρτίες, τις οποίες έχει πίσω του και δεν τις βλέπει για να κλαίει γι’ αυτές. Η σπυρίδα με την λίγη άμμο που κρέμεται μπροστά του, είναι οι λίγες αμαρτίες του αδελφού του, τις οποίες έχει μπροστά του και τις βλέπει ώστε να κατακρίνει τον αδελφό του. Έπρεπε όμως, μπροστά του να έχει τα δικά του σφάλματα, ώστε να τα βλέπει και να παρακαλεί τον Θεό να τον συγχωρήσει. Όταν τα άκουσαν αυτά οι Πατέρες, έφυγαν λέγοντας ότι πράγματι αυτός είναι ο δρόμος της σωτηρίας. Ο Όσιος Πίωρ, απεβίωσε ειρηνικά.

Ο Άγιος Τύχων, έζησε στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου και Ονηρίου. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια, οι δε ενάρετοι γονείς του τον ανέθρεψαν «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», γι’ αυτό πολύ γρήγορα ο Τύχων διακρίθηκε για το ήθος του χαρακτήρα του, τη σύνεση, τη διάκριση και τη μελέτη των θείων Γραφών. Σε νεαρή ηλικία και εκτιμώντας τις σπάνιες αρετές του, ο επίσκοπος Μνημόνιος (τιμάται 16 Ιουνίου) τον χειροτόνησε διάκονο. Γρήγορα όμως η αρετή του και η σπουδαία κατηχητική του δράση τον ανέδειξαν διάδοχο του Μνημονίου. Ως Επίσκοπος διακρίθηκε για τα διοικητικά του χαρίσματα, τη φιλανθρωπική του δραστηριότητα και τη διάδοση του λόγου του Θεού, η οποία έφερε πλούσιους καρπούς, μεταστρέφοντας πολλούς ειδωλολάτρες. Ο Άγιος Τύχων κατέστρεψε πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς και στη θέση τους ύψωσε χριστιανικούς. Τιμήθηκε μάλιστα από τον Πανάγαθο Θεό και με το χάρισμα της θαυματουργίας, επιτελώντας πολλά θαύματα και πολλές ιάσεις και ευεργεσίες. Με την θερμή προσευχή του αναζωογόνησε ακόμη και την ξερή και χέρσα γη της περιοχής για να βοηθήσει τους πτωχούς και αδύναμους αγρότες, οι οποίοι είχαν περιέλθει σε αδιέξοδο. Έζησε με προσευχή, άσκηση, νηστείες και προπάντων ταπείνωση και αγωνίστηκε μέχρι και την τελευταία του πνοή για την Ορθοδοξία και την αλήθεια.

Εξαιρετικά θετική εντύπωση έκανε η ισορροπημένη και σοφή ανακοίνωση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Πρώτα, γιατί εκφράζει την λύπη της Ιεράς Κοινότητας για τον πόλεμο μεταξύ ορθοδόξων αδελφών και τα εν γένει θύματα αυτής της εμφύλιας σύγκρουσης, χωρίς να λαμβάνει, ως και μη όφειλε, πολιτική θέση σε αυτή και έτσι να γίνεται μέρος του προβλήματος. Έπειτα, γιατί εκφράζει την ευχή για την παύση του πολέμου και την αποκατάσταση της ειρήνης, της ειρήνης του Θεού που ΕΙΝΑΙ ειρήνη, όχι της ειρήνης του κόσμου, που δεν είναι στην πραγματικότητα ειρήνη. Και τέλος γιατί, για την παύση του πολέμου και την αποκατάσταση της ειρήνης, προτείνει και τον τρόπο, την επιστροφή στο πνεύμα του Ευαγγελίου με την ειλικρινή μετάνοια όλων, με σκοπό να βασιλεύσει η αγάπη, η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Είναι αυτή η ανακοίνωση μία «διπλωματική ανακοίνωση και ευχολόγια», όπως ατυχώς εγράφη, μια πολιτική των ίσων αποστάσεων που εξισώνει τον θύτη και το θύμα; Όχι. Δεν είναι έργο της Ιεράς Κοινότητας να λάβει πολιτική θέση ρίχνοντας λάδι στην φωτιά μιας εμφύλιας διαμάχης, όπως κάνουν δυστυχέστατα άλλοι, ουσιαστικά για να προωθήσουν τα συμφέροντα τους. Αντίθετα, προκαλεί ιδιαίτερα αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι εκλήθη ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος να πάρει θέση καταδικάζοντας την Ρωσία και τον πρόεδρο Πούτιν για την εισβολή στην Ουκρανία (κάτι που δεν έκανε ούτε ο Πάπας), καθώς και το γεγονός ότι η επιβολή κυρώσεων στον Μόσχας από την Ε.Ε. απετράπη την τελευταία στιγμή με το βέτο της Ουγγαρίας (απειλή κυρώσεων κατά του Πάπα βεβαίως δεν υπήρξε). Δεν θυμόμαστε θρησκευτικό ηγέτη να έχει καταδικάσει πόλεμο της χώρας του, αν και οι ΗΠΑ, καθώς και άλλα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ και ιδίως η Τουρκία, έχουν κάνει κάμποσους πολέμους τα τελευταία χρόνια. Και αυτό είναι δικαιολογημένο. Γιατί, για να καταδικάσει ένας θρησκευτικός ηγέτης πόλεμο της χώρας του, πρέπει να γνωρίζει αν ο πόλεμος ήταν επιθετικός η αμυντικός. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία, πρέπει…

Τέλος της σχολικής χρονιάς σήμερα, και το Βυζαντινό Μουσείο Μακρινίτσας, κάνοντας έναν μικρό απολογισμό, απαριθμεί ένα μέρος από τους μικρούς και μεγάλους επισκέπτες του. Συνολικά από τον μήνα Ιανουάριο, επισκέφθηκαν το Βυζαντινό Μουσείο Μακρινίτσας, 3.300 μαθητές, από 74 σχολεία, προερχόμενα από 38 πόλεις! Να σημειωθεί ότι σε αυτούς τους αριθμούς δεν συνυπολογίζονται και οι μαθητές από άλλες χώρες που συμμετείχαν σε προγράμματα ανταλλαγής Erasmus, και οι συνοδοί καθηγητές και εκπαιδευτικοί. Όλοι οι επισκέπτες, τηρώντας τα υγειονομικά πρωτόκολλα που ίσχυαν, ξεναγήθηκαν στους χώρους του Μουσείου και συμμετείχαν σε κάποιο από τα πέντε (5) διαφορετικά ειδικά σχεδιασμένα Εκπαιδευτικά Προγράμματα που έχουν ετοιμαστεί για τον σκοπό αυτό, γνωρίζοντας την εκκλησιαστική ιστορία, τον πολιτισμό της Μακρινίτσας από τον 13ο αιώνα έως τον 20ο αιώνα και θαυμάζοντας τη μεγάλη συλλογή των εκκλησιαστικών κειμηλίων του Μουσείου. Καταδεικνύεται έτσι, ότι το Βυζαντινό Μουσείο Μακρινίτσας, ήταν και φέτος η Νο 1 επιλογή για εκπαιδευτική εκδρομή – απόδραση της Εκπαιδευτικής κοινότητας της πατρίδας μας, όχι με στείρα και βαρετή εκμάθηση, αλλά αποκομίζοντας γνώσεις, προκαλώντας τη δημιουργική συμμετοχή των παιδιών. Το Βυζαντινό Μουσείο Μακρινίτσας απευθύνει εκ νέου πρόσκληση σε όσους επισκεφθούν τον ευλογημένο τόπο του Πηλίου αυτό το καλοκαίρι, αλλά και στους εκπαιδευτικούς και την μαθητική κοινότητα, από τη νέα πλέον σχολική χρονιά, να επισκεφθούν την όμορφη και γραφική Μακρινίτσα, να ξεναγηθούν στους χώρους του Μουσείου και να συμμετάσχουν σε ένα από τα 5 εκπαιδευτικά προγράμματά του. Πηγή: Romfea.gr